Skip to main content

Sumber: АrсhDаilу

Simen Boleh Dimakan: Bahan Inovatif Yang Menggunakan Sisa Makanan dalam Pembinaan Awam

Simen Boleh Dimakan: Bahan Inovatif Yang Menggunakan Sisa Makanan dalam Pembinaan Awam - Imej 1 daripada 1

Masukkan daun kobis, kulit oren, bawang besar, pisang dan beberapa hirisan labu untuk mendapatkan… simen. Betul, penyelidik dari Universiti Tokyo di Jepun telah membangunkan satu teknik yang boleh digunakan untuk menghasilkan simen daripada sisa makanan. Selain digunakan dalam pembinaan, inisiatif inovatif ini juga boleh dimakan. Anda boleh membuat simen rebus menjadi hidangan yang lazat dengan melaraskan rasa, menambah perasa dan memecahkannya menjadi kepingan.

Yuya Sakai, profesor yang bertanggungjawab untuk kajian itu, adalah seorang jurutera yang pakar dalam konkrit dan kitar semula. Dalam penyelidikan terdahulu, beliau membangunkan teknik untuk mencampurkan serbuk konkrit kitar semula dan sisa kayu, menghasilkan bahan yang lebih tahan melalui pemampatan panas. Semasa ujian ini, idea itu timbul untuk menguji bahan buangan lain secara serupa, termasuk – mengapa tidak – sayur-sayuran dan buah-buahan.

Keseluruhan proses pembuatan telah didokumenkan dan dibentangkan pada Mesyuarat Tahunan Persatuan Sains Bahan ke-70 pada Mei 2021 melalui artikel Pembangunan Bahan Binaan Novel daripada Sisa Makanan. Teks itu mendokumentasikan pengeluaran bahan ini, membahagikannya kepada tiga peringkat: selepas memecahkan bahan mentah (kulit oren, bawang, labu, pisang, kubis Cina dan rumpai laut), kepingan kecil diletakkan di dalam ketuhar pada suhu 105°C atau mesin pengering vakum. Kemudian, bahan kering ditumbuk menggunakan pengisar biasa. Selepas itu, serbuk dicampur dengan air dan perasa dan akhirnya ditekan panas pada suhu 180°C.

Ujian telah dijalankan dengan mengambil kira kekuatan bahan dan juga rasa mereka. Dalam pengertian ini, keputusan menunjukkan bahawa, kecuali untuk sampel yang berasal dari labu, semua yang lain mencapai matlamat kekuatan lentur, terutamanya kubis Cina, yang tiga kali lebih tahan daripada simen biasa. Menurut pengarang Sakai dan Machida, bahagian proses yang paling mencabar adalah hakikat bahawa setiap makanan memerlukan suhu dan tahap tekanan yang berbeza, yang memungkinkan untuk membayangkan berapa banyak ujian yang perlu dilakukan sebelum mencapai hasil yang homogen dan memuaskan.

Bagaimanapun, penyempurnaan kedua-dua keadaan inilah yang menjadikan pengalaman itu berjaya kerana sisa makanan telah pun diuji untuk pengeluaran simen dalam kajian lain. Ia sentiasa memerlukan penambahan plastik kepada campuran untuk bahan-bahan untuk menggumpal, tetapi dalam kes ini, dengan pelarasan optimum suhu dan tekanan, ini tidak diperlukan.

Selain rintangan, faktor lain diserlahkan dalam bahan berani ini, seperti perisa dan bau. Ujian menunjukkan bahawa, walaupun melalui keseluruhan proses, makanan masih mengekalkan bau asalnya dan, menurut Sakai, produk itu tidak toksik dan selamat untuk dimakan tetapi “sangat rangup”, seperti yang dikatakannya. Ia juga bernilai menyebut warna bahan kerana warna asal makanan juga dikekalkan, menghasilkan pelbagai kombinasi dan kemungkinan.

Ujian yang berkaitan dengan ketahanan bahan menunjukkan bahawa selepas empat bulan pendedahan di dalam bilik, tiada laporan mengenai serangan serangga, cacing atau kulat. Tambahan pula, penampilannya tetap sama. Walau bagaimanapun, untuk memastikan ketahanan yang lebih baik – walaupun kehilangan potensi yang boleh dimakan – simen ini boleh kalis air dengan bahan kimia atau disalut dengan lakuer.

Profesor Sakai mempertaruhkan teknologi ini bukan sahaja untuk mengurangkan sisa makanan global – yang menurut PBB mencapai 900 juta tan setahun – tetapi juga untuk menjana perumahan sementara untuk pelarian atau dalam kes bencana alam.

Walaupun teknologi itu masih dalam fasa pembangunan untuk digunakan dalam pembinaan, banyak syarikat di kawasan lain telah mencari pencipta yang berminat untuk menghasilkan perabot dan objek. Machida sendiri, rakan usaha sama dalam projek itu dan pengarang bersama artikel yang dipetik di atas, mengasaskan sebuah syarikat bernama Fabula Inc. menumpukan pada peralatan domestik dan objek lain yang diperbuat daripada simen yang boleh dimakan.

Sebagai tambahan kepada kelebihan yang telah disebutkan, adalah penting untuk diingat bahawa simen yang boleh dimakan adalah biodegradasi dan boleh ditanam apabila ia tidak lagi berguna, menjadi bahan yang menjanjikan untuk menggantikan produk yang dibuat dengan plastik dan simen biasa. Aplikasinya juga menambah makna baru kepada seni bina yang, selain penglihatan, sentuhan, bau dan pendengaran, kini juga boleh merangsang rasa.

Pernahkah anda berfikir tentang rasa rumah yang anda inginkan?


Sumber: АrсhDаilу

Leave a Reply