Skip to main content

Sumber: АrсhDаilу

​Industri Persekitaran Terbina mempunyai Tanggungjawab Besar dalam Krisis Iklim

​Industri Persekitaran Terbina Mempunyai Tanggungjawab Besar dalam Krisis Iklim - Imej 1 daripada 4

Perubahan iklim menjadi semakin nyata setiap hari: di seluruh dunia, kita menyaksikan peningkatan yang jelas dalam bencana iklim. Selain itu, laporan IPCC terbaharu memberi amaran kepada kami tentang kemungkinan “titik tolak” yang mana peralihan iklim boleh menjadi tidak beransur-ansur, tetapi secara tiba-tiba dan tidak boleh ditarik balik.

Hélène Cartier ialah penceramah di festival LifeCycles baharu, yang berlangsung di Ghent 28 hingga 30 September 2022.
Tersebar dalam 3 hari dan 3 peringkat LifeCycles akan mengumpulkan lebih 40 pembesar suara terkemuka, membincangkan masa depan bandar luar, seni bina dan persekitaran. Maklumat lanjut dan tiket di www.lifecycles.be

Sepanjang dekad yang lalu, kemajuan yang dicapai untuk mengekalkan pemanasan global di bawah matlamat 1.5°C Perjanjian Paris adalah lemah. Para saintis iklim terkemuka kini jelas: tahun 2020-an akan menjadi dekad yang boleh dibuat untuk kemandirian alam sekitar kita. Pelepasan global mesti memuncak sebelum 2025 dan dikurangkan 43% menjelang 2030.

Oleh itu, adalah menjadi keutamaan mutlak untuk bertindak dan mengurangkan pelepasan daripada sektor yang paling bertanggungjawab terhadap krisis iklim. Industri persekitaran binaan mempunyai tanggungjawab yang sangat besar: bangunan menyumbang hampir 50% daripada pelepasan CO2 global tahunan, dan keluasan lantai bangunan global dijangka meningkat dua kali ganda menjelang 2060, yang mewakili setara dengan menambah seluruh New York City ke dunia, setiap bulan, selama 40 tahun.

​Industri Persekitaran Terbina Mempunyai Tanggungjawab Besar dalam Krisis Iklim - Imej 2 daripada 4

Ia adalah mendesak untuk menyahkarbon bangunan

Tindakan untuk menyahkarbon bangunan baharu dan sedia ada – dengan menjadikannya lebih cekap supaya mereka menggunakan lebih sedikit tenaga dan dengan membersihkan tenaga yang mereka gunakan – adalah penting. Operasi bangunan sememangnya bertanggungjawab untuk hampir 30% daripada pelepasan CO2 global tahunan.

Ia juga penting untuk meminimumkan karbon terwujud daripada pembinaan. Karbon terkandung telah dipandang rendah pada masa lalu. Mereka bertanggungjawab untuk lebih kurang 20% ​​tambahan daripada jumlah pelepasan, dan mereka mewakili leverage penting untuk mengurangkan pelepasan GHG global dengan pantas. Sesungguhnya, tidak seperti pelepasan operasi yang tersebar sepanjang hayat bangunan dan boleh dikurangkan dari semasa ke semasa dengan peningkatan sistem bangunan dan tenaga, karbon yang terkandung menjana kemuncak pelepasan yang tidak dapat dipulihkan pada permulaan projek.

Untuk mengurangkan pelepasan terwujud, adalah penting untuk memperlahankan pembinaan jika boleh dengan mengoptimumkan penggunaan bangunan sedia ada – Sebagai contoh, kajian baru-baru ini telah menunjukkan bahawa di Perancis, bahagian perumahan kosong meningkat kepada 8.3% pada tahun 2021. Ini mewakili hampir 3 juta unit rumah, berbanding 1.85 juta pada tahun 1982.

Ia juga penting untuk menggalakkan projek guna semula yang boleh suai dan mengutamakan pengubahsuaian bangunan untuk mengehadkan kitaran ganas ‘perobohan/pembinaan semula’. Dalam erti kata itu, apabila pembinaan baru diperlukan, ia adalah kunci untuk membina untuk jangka panjang – Malah, banyak bangunan yang dirobohkan tidak mempunyai masalah struktur. Dalam kebanyakan kes, perobohan mereka adalah disebabkan oleh reka bentuk dan susun atur mereka yang tidak sesuai lagi dengan keperluan dan permintaan. Menggunakan reka bentuk modulariti/fleksibel untuk membolehkan penyesuaian masa depan bangunan dan mengembangkan jangka hayatnya, adalah sangat penting.

Akhir sekali, adalah penting untuk menggunakan bahan dengan cekap dan mempertimbangkan bahan binaan dengan pelepasan yang lebih rendah seperti kayu dan bahan berasaskan bio yang lain. Di seluruh dunia, beberapa projek perintis yang menangani pelepasan karbon yang terkandung sedang dilaksanakan. Projek Porte Montreuil, pemenang pertandingan C40 Reinventing Cities di Paris, adalah contoh yang bagus. Tapak strategik ini, berkeluasan lebih 35 hektar, akan menjadi kejiranan sifar bersih pertama di Bandar Raya. Pembinaan akan dibuat daripada bahan tempatan, sumber bio, dan 100% daripada bangunan akan boleh diterbalikkan membolehkan kegunaan berubah dan ruang diubah dari semasa ke semasa, sekali gus meminimumkan keperluan perobohan pada masa hadapan.

​Industri Persekitaran Terbina Mempunyai Tanggungjawab Besar dalam Krisis Iklim - Imej 3 daripada 4

Di luar bangunan, ia adalah model pembangunan bandar baharu yang diperlukan.

Arkitek, perancang bandar, pemaju, jurutera – jangan hanya membina atau mengubah bangunan atau blok individu, mereka membina tempat di mana orang akan tinggal. Dalam erti kata itu, mereka juga menyumbang kepada membentuk model keseluruhan bandar.

Laporan IPCC terkini menyerlahkan kepentingan perancangan bandar bersepadu untuk mengurangkan pelepasan. Ia mengatakan bahawa pelepasan bandar boleh dikurangkan sekitar 25% dengan lebih padat, penggunaan bercampur dan bandar cekap sumber.

Perancangan bandar bukanlah sektor pelepasan yang berasingan, tetapi pemboleh rentas pengurangan pelepasan dan peningkatan daya tahan. Setelah dibina, fabrik bandar (jalan, bangunan, infrastruktur serta campuran kegunaan dan orang) sangat lambat untuk berubah. Oleh itu, pembangunan bandar yang betul adalah penting untuk memastikan pengurangan pelepasan berlaku dalam sektor utama seperti pengangkutan, bangunan serta mengurangkan kelemahan kepada risiko iklim dan jurang sosial.

Tetapi apakah model pembangunan bandar yang baik?

Ini adalah satu yang polisentrik dan diperbuat daripada berbilang ‘kejiranan lengkap’ yang padat, yang mengintegrasikan gabungan orang dan kegunaan serta kemudahan dan perkhidmatan penting seperti yang dipromosikan dalam model bandar 15 minit. Ini adalah salah satu yang menggalakkan jalan dan mobiliti berpaksikan rakyat, dengan menuntut semula ruang bandar daripada kenderaan persendirian dan mereka bentuk ruang awam yang boleh bertindak sebagai ‘ruang tamu kejiranan” — tempat di mana orang ramai boleh berkumpul. Di sinilah setiap kejiranan dihubungkan melalui pengangkutan awam yang berkualiti serta infrastruktur digital yang penting untuk mengelakkan perjalanan yang tidak perlu dan membolehkan amalan kerja yang lebih fleksibel. Ini adalah satu yang memanfaatkan alam semula jadi bandar untuk meningkatkan daya tahan iklim dan kualiti udara, serta memupuk kesejahteraan fizikal dan mental. Ini akhirnya melengkapkan dan memperkasakan komuniti untuk mengamalkan kehidupan rendah pelepasan dengan menyediakan kemudahan tempatan, seperti kompos untuk sisa organik, tempat letak basikal, kedai sifar sisa, hab ‘return and recycle’ dan perkhidmatan kongsi lain.

Kebanyakan prinsip ini dibina berdasarkan konsep bandar selama 15 minit, di mana laporan IPCC terakhir memberikan penekanan khusus, dan yang membolehkan semua orang, di setiap kawasan kejiranan, memenuhi kebanyakan keperluan harian mereka dalam jarak berjalan kaki atau berbasikal dari rumah mereka. .

Prinsip-prinsip ini mungkin kelihatan seperti masuk akal, tetapi ia sebenarnya berbeza dengan paradigma perancangan bandar yang telah mendominasi abad lalu, yang telah menyaksikan pembangunan bandar monosentrik, dan pengkhususan kejiranan bandar: Kawasan kediaman yang dipisahkan daripada daerah perniagaan, kawasan komersial dan industri, dan kesemuanya dihubungkan dengan infrastruktur pengangkutan yang kebanyakannya berorientasikan kereta. Keadaan ini membawa kepada perjalanan yang panjang, kualiti udara yang buruk dan kekurangan kemudahan di banyak kawasan kejiranan, memburukkan lagi perasaan pengasingan dan ketidaksamaan serta gaya hidup yang tidak mampan.

Dua tahun yang lalu telah menyaksikan lonjakan minat dalam konsep bandar selama 15 minit ini, kerana gangguan wabak dan pembangunan kerja hibrid menekankan kepentingan persekitaran hiper-tempatan untuk menyokong kualiti hidup dan gaya hidup yang lebih mampan. Banyak bandar di seluruh dunia telah menerima model ini. Contoh utama termasuk Kota 15 Minit Paris, Superblock Barcelona, ​​Kejiranan Lengkap Portland, Kejiranan 20 Minit di Melbourne, serta Barrios Vitales di Bogotá.

Untuk menangani krisis iklim, bandar dan sektor persekitaran binaan mesti bekerjasama untuk memanfaatkan model bangunan dan pembangunan bandar tersebut. Yang bukan sahaja rendah karbon tetapi juga berdaya tahan dan berkembang maju untuk masyarakat setempat supaya ia boleh ditiru secara meluas, terutamanya di bandar yang berkembang pesat.

Apabila urbanisasi semakin berkembang, bandar adalah peluang terbaik kita untuk melawan perubahan iklim.

Gaya hidup bandar sememangnya yang paling mampan kerana penduduk bandar mempunyai rumah yang lebih kecil – yang bermaksud lebih sedikit pelepasan bangunan, dan mereka boleh mempunyai akses yang lebih mudah kepada infrastruktur, perkhidmatan dan kemudahan yang membolehkan gaya hidup mampan.

​Industri Persekitaran Terbina Mempunyai Tanggungjawab Besar dalam Krisis Iklim - Imej 4 daripada 4
Sumber: АrсhDаilу

Leave a Reply